Όλοι ξέρουμε τα πανκέικ και αρχίζουμε σιγά-σιγά να ξεχνάμε τις τηγανίτες...
Και τα δύο είναι υπέροχα για πρωινό ή brunch, αλλά η αλήθεια είναι ότι οι διαφορές τους είναι μεγάλες. Τα πανκέικ είναι αφράτα, λόγω του μπέικιν και άλλων "έξυπνων" συστατικών που τα κάνουν πιο "εξωτικά". Αντίθετα, οι τηγανίτες είναι πιο πρωτόγονες, πιο αυθεντικές, πιο παραδοσιακές– ή αν θέλεις, πιο χωριάτικες. Ας τις πούμε έτσι, γιατί το "χωριάτικό" τους στοιχείο είναι αυτό που τους δίνει τη μοναδική τους γεύση.
Και τα δύο είναι υπέροχα για πρωινό ή brunch, αλλά η αλήθεια είναι ότι οι διαφορές τους είναι μεγάλες. Τα πανκέικ είναι αφράτα, λόγω του μπέικιν και άλλων "έξυπνων" συστατικών που τα κάνουν πιο "εξωτικά". Αντίθετα, οι τηγανίτες είναι πιο πρωτόγονες, πιο αυθεντικές, πιο παραδοσιακές– ή αν θέλεις, πιο χωριάτικες. Ας τις πούμε έτσι, γιατί το "χωριάτικό" τους στοιχείο είναι αυτό που τους δίνει τη μοναδική τους γεύση.
Αυτές οι τηγανίτες έχουν πολύ απλά υλικά, τα οποία τα βρίσκεις σε κάθε σπίτι. Δεν χρειάζεται να περιμένεις ώρες για να ετοιμάσεις το χυλό, και το καλύτερο είναι ότι μπορείς να τις σερβίρεις με λίγη κρυσταλλική ζάχαρη αν δεν έχεις μέλι, ή ακόμα και με γλυκό κουταλιού. Είναι ιδανικές όταν θέλεις να απολαύσεις κάτι γλυκό, χωρίς κόπο.
Αλλά η ιστορία τους είναι πολύ πιο μακρινή απ' ό,τι νομίζουμε. Ο αρχαίος Έλληνας ποιητής Κράτινος τις αναφέρει ήδη, ενώ και ο Μάγνης, ένας λιγότερο γνωστός ποιητής, τις έχει συμπεριλάβει στα έργα του. Από τα αρχαία χρόνια, οι Έλληνες φτιάχναν τηγανίτες, και αυτή η παράδοση πέρασε στους Ρωμαίους και έφτασε μέχρι την Αμερική, όπου υπήρξαν σημαντικές αλλαγές στην συνταγή και τελικά δημιουργήθηκαν τα πανκέικ που γνωρίζουμε σήμερα.
Ένα ενδιαφέρον στοιχείο που ανακάλυψα όταν έψαχνα για την ιστορία της τηγανίτας, είναι ότι οι αρχαιολόγοι βρήκαν ένα αρχαίο σώμα, τον Ότζι, που είχε ανακαλυφθεί στους παγετώνες του Τυρόλου και χρονολογείται από την εποχή του Χαλκού, περίπου 5.000 χρόνια πριν. Μέσα από τις εξετάσεις που του έκαναν, διαπίστωσαν ότι είχε φάει ένα είδος τηγανίτας, γεγονός που δείχνει ότι οι τηγανίτες υπήρχαν πολύ πριν από τους αρχαίους Έλληνες. Σίγουρα, λοιπόν, οι τηγανίτες είχαν τη θέση τους σε πολλές κουλτούρες από την αυγή της ανθρωπότητας, και ήταν ίσως από τα πρώτα φαγητά που μαγειρεύτηκαν σε φωτιά.
Μετά τους Ρωμαίους, οι τηγανίτες έκαναν την εμφάνισή τους στη λογοτεχνία και τον πολιτισμό της Αναγέννησης. Ο Σαίξπηρ τις αναφέρει σχεδόν σε κάθε έργο του, και κατά τη διάρκεια αυτής της εποχής οι άνθρωποι άρχισαν να πειραματίζονται με διάφορα υλικά, προσθέτοντας μπαχαρικά, φρούτα και αρώματα στις συνταγές τους.
Η λέξη "pancake", πάντως, άρχισε να χρησιμοποιείται γύρω στον 15ο αιώνα, και στην Αμερική οι πρώτοι έποικοι τις έφτιαχναν με δίκοκο σιτάρι ή καλαμποκάλευρο. Εκεί, μια πολύ ενδιαφέρουσα παράδοση ήταν το έθιμο της "Fat Tuesday" (λίγο πριν την νηστεία του Πάσχα), όπου οι οικογένειες έφτιαχναν αμέτρητα πανκέικ για να καταναλώσουν όλα τα αρτοσκευάσματα και τα γαλακτοκομικά που είχαν στο σπίτι. Αυτή η μέρα ονομάζεται σήμερα "Pancake Day", και είναι μια γιορτή που τιμά αυτή τη λαχταριστή παράδοση.
Βέβαια, οι παραλλαγές της τηγανίτας δεν περιορίζονται μόνο στα πανκέικ. Κάθε χώρα έχει τη δική της εκδοχή. Στη Γαλλία έχουμε τις κρέπες, στη Ρωσία τα μπλινί, στην Ινδία τα πουρί, και στην Ολλανδία τα πανενκόκεν. Μάλιστα, η παραδοσιακή ρωσική λάτκα, που φτιάχνεται από πατάτα, είναι μια ακόμα παραλλαγή της τηγανίτας.
Παρακάτω θα βρείτε κάποιες από τις αγαπημένες μου συνταγές για τηγανίτες, και παραλλαγές του σε pancakes, μπλινί ή κρέπες, για να τις απολαύσετε με τους φίλους και την οικογένεια, ή...και εντελώς μόνοι, αφού θα θέλετε να τις φάτε όλες!
